|
giraysibel
|
 |
« : Şubat 09, 2010, 09:22:32 ÖS » |
|
Bu şiir, Konstantin Simonov tarafından, 2.Dünya savaşının en zorlu günlerinde cephede sevgilisine hitaben yazılmış. Dünyanın en çok bilinen savaş şiiri olduğu gibi, o dönem en düşük rütbelisinden en yükseğine tüm Rus askerlerinin ezbere bildikleri ve üzerlerinde taşıdıkları, defalarca bestelenen bir şiir olmuş. Ortadoks kutsal metinlerinden sonra Rus halkı tarafından en çok okunan ikinci yazı olduğu söyleniyor. BEKLE BENİ Bekle beni, döneceğim ben. Çok çok, bıkmadan bekle! Sarı yağmurların Hüznü basınca, Kar kasıp kavururken, Kızgın sıcaklarda... bekle. Başkaları dünden unutulmuşken, Beklenmedikleri zaman bekle. Uzak yerlerden mektuplar kesilince Bekle beni. Birlikte bekleyenlerin beklemekten Usandığına bakma, bekle. Bekle beni, döneceğim. Unutmak zamanı geldiğini Ezbere bilenleri Hayırla anma! Varsın oğlum, annem Hayatta olmadığıma inansın, Dostlarım beklemekten usansın, Ocak başında toplanıp Acı şarapla Yadetsinler beni Sen bekle, onlarla birlikte İçmekte acele etme. Bekle beni; döneceğim, Bütün ölümleri çatlatmak için döneceğim! 'Şansın varmış...' desinler. Beklemedikleri için, Beni bekleyerek Düşman ateşinden Nasıl koruduğunu anlayamazlar. Sağ kalışımın sırrını yalnız Senle ben bileceğiz... Bütün sır... senin Başkalarının bilmediği gibi beklemeyi bilmende. Konstantin Simonov- Çev: N.Yalaza Taluy
|