Cennetin Bitmeyen Senfonisi

[HekimVural]

Cennetin Bitmeyen Senfonisi

 

Gözümü açtığım zaman bir ışık görüyorum,

Adeta kör edici bir ışık, gözlerimi kapatıyorum,

Derinlerden bir müzik geliyor,

Ta derinlerden, zamanın ötesinden…

 

Müziği daha iyi duymak istiyorum,

Ama daha iyi duyamıyorum,

Sanki bir yere yaklaşıyormuşum gibi ses artıyor,

Ta derinlerden, zamanın ötesinden…

 

Aniden bir sallantı hissediyorum,

Sanki bir kayıktaymış gibi suyun çarpmasını duyuyorum,

Ve müzik az da olsa duyuluyor,

Ta derinlerden, zamanın ötesinden…

 

Müziğin aşkı ruhuma işleniyor,

Artık müziği daha iyi duymak istiyorum,

Kör olma pahasına ayağa kalkıp gözlerimi açıyorum,

Görüyorum ki, ak bir gemiyle bir koya yaklaşıyorum,

Öldüğüm hissine kapılarak neredeyse çıldıracakken,

Müzik kulağımı okşayarak beni rahatlatıyor,

İyi ki ölmüşüm…

Ta derinlerden, zamanın ötesinden…

 

Bu müzik hiçbir müziğe benzemiyor,

Açıklayamıyorum…

Duyunca yüreğim heyecanla atıyor,

Titriyorum; ama soğuktan değil,

Ölüm uykusu gibi sonsuz, ölümün kendisi gibi güzel,

Özgürlük gibi; ama daha özgür,

Denizde yelken açmak gibi; ama dalgalar nereye götürürse,

Ruhumdan ve zihnimden geliyor,

Ta derinlerden, zamanın ötesinden…

 

Koya varıyorum, tek başıma gemiden iniyorum,

Başımı kaldırdığımda hayatım boyunca görmediğim;

Belki görüpte hatırlamadığım bir manzara görüyorum,

Uçsuz bucaksız ormanlar,

Etrafı tepeleri karlı dağlarla çevrili alabildiğine geniş vadiler…

Sonra müziği yeniden duyuyorum: Cennetin Bitmeyen Senfonisi,

Sanırım ana fikir hiçbirimizin bilemeyeceği bir şey,

Ormanın içlerine doğru gidiyorum ve hâlâ o güzel müziği duyuyorum,

Cennetin bitmeyen senfonisi…

Ta derinlerden, zamanın ötesinden…

 

Hekim Vural Göney