Yokoluş Türküsü

Yokoluş Türküsü

Olmadı hiç kalplerde şüphe tohumları ekilmeden,

Hiç yoktu ölümden korku, çıkmadan Şeytan toprağın üstüne,

Bir daha olmadı, güller solduğunda kuzular aslanlara denk,

Ama ne kavimler göçmüş,

Ne köleler olmuştu on binlerce askere denk,

Ne destanlar yazılmıştı, tarihte bin cenk,

Ancak, bir gün güneş bulutların arkasında yükselecek,

Baktığı bulutları kavurup yok edecekti,

Güllerin açması, Tanrı’nın yeryüzüne bakması için,

Tanrı’nın Kılıcı, Korku’ ya saplanacak,

Korku’ ya tapmış milyonlarca melun,

Ruhunun kanıyla toprakları sulayacaktı,

Akan kanlar nehir olup, cehennem çukurlarına dolacaktı,

Kan geçtiği yerlerdeki bereketi alıp götürecek,

Çöl edip, yoz kılacaktı,

Kan, şeytanı kör edip, yoksun koyacaktı,

İşte Korku, böylece Şeytan’ ın beynine ak bir bıçak gibi

Saplanıp aklını kavuracaktı,

İnsanlık kazanacak Işık bayrağını bir kez daha göndere çekecekti,

Tanrı yeryüzüne baktığında kıpkırmızı gülleri görecek,

Yoz olan toprağı bir kez daha şen edip toprağa şenlik katacaktı,

Ama olmadı hiçbiri, olmadı herhangi biri,

Olmadı tek biri bile, hepsini unuttuk,

Her şeyi unuttuk, Pandora’ nın kutusu açıldı,

İnsanlığa dair her şey gitti, geriye bir tek Umut kalana dek,

Gölge, Korku ve Karanlık insanların kalbine musallat olmuştu,

Korku’ nun türküsü çağlar boyu sürüp gidecekti böyle,

İnsanlık hep kaybetti, geriye bir avuç Korkusuz kalıncaya dek.

Geriye kalanlar ise savaştı, savaştı ve savaştı,

İnsanlık için, İnsanlık’ ın tüm değerleri için savaştılar,

Umut’ un son raddesi bile kalmayana dek,

İster zamanın uzun tesiriyle,

İster Gölge’ nin Kara Kılıcı ile yok olacaklardı,

Ölümü onlar da tattı ve tadacaktı da sonunda,

Artık Umut bile kalmamıştı…

Söndü o içimizde ki sonsuz dediğimiz mavi mavi parlayan ateş bile,

Bitti her şey, bitti ve Karanlık’ a gömüldü,

Işık, parlamaya çalışmaktan vazgeçti ve yitip gitti,

Bizde yok olup Karanlık’ a karıştık, Tanrı ise bizi yalnız bırakmıştı…

Hekim Vural Göney