UNUTULDUM Toy bir yürek ve ben...Yalnızlık kokan sayfalar dolusu mürekkep...Ve ana fikri unutulmak olan isyanlar...
Unuttun,unutuldum!
Özlemek miydi o?Doğru,özledim.Peki sonra,özlenmediğimi farkettim.Duygular karşılıklıdır felsefesi elime bir demet gül tutuşturdu.İnandım,artık ben de özlemediğimi anladım...
Mutsuzluk muydu o?Fazlasıyla yaşadım!Ceplerimden avuç avuç mutsuzluk çıkardım.Sonra...Gözlerimden akan yaşlar yüreğimin de ağladığını söyledi bana.Teselliyi birkaç melodide bulmaya çalıştım.Olmadı,daha da ağladım.Ve sonra unutuldum...
Sıcak sözler miydi o?Belki...Sonra sözler yetmedi,gözler ve yürek gerekti.Anladım,elinde ne yürek ne de sıcak bakışları esirgemeyecek gözler vardı.Korkaklığından geriye kuru sözcükler kaldı,onun bunun sözleri gibi.Başka sesler arasında kaybolan cılız sesler gibi...
Ben bir kez daha yanıldım onun o olduğuna inanarak.O vardı ama sonra unutulmamış mıydı benim gibi?...
Şimdi vazgeçtim senden...Başlamadan bitirmek hiç zor olmayacak!Sebebi ise ''Elveda'' demeye gerek kalmamak.
Ve şimdi sen unuttun,ben unutuldum...Ben de unuttum seni,senin beni unuttuğun gibi! Yeşim Buyrun,başka bir denemem...
