Sanat

Sanat; sözlük anlamı olarak çok geniş bir alana sahiptir. Tek bir kelime ile birden fazla şey anlatabilmesi, sanatın ne denli etkili bir araç olduğunu gösterir. İlk olarak sanat; bir duygu, tasarı, güzellik vb.nin anlatımında kullanılan yöntemlerin tamamı veya bu anlatım sonucunda ortaya çıkan üstün yaratıcılık anlamına gelir. Daha sonra bir şey yapmada gösterilen ustalık anlamına da gelebilir; misal olarak “Konuşma Sanatı” verilebilir.
Bu kadar güçlü bir kelimenin kişiler tarafından kendi görüşleriyle yorumlamaları gayet tabii bir durumdur. "Sanat içinde geleceği barındıran güçlü bir silahtır." sözü "Kasım" isimli filmde geçen çok doğru bir sözdür. Sanat, tüm toplumların gelişimi için gereken yapı taşı konumundadır. Dolayısıyla dünü, bugünü ve yarını aydınlatacak güce de sahiptir. Tarihe dönüp baktığımızda bunun birçok örneklerini bulabiliriz. Mesela önce kendi ülkelerine ve hemen ardından tüm dünyaya ulaşan, tarihin dönüm noktalarından biri olan Fransız İhtilaline bakarsak, tamamen sanat destekçisi olan, içinde sanatkârları barındıran burjuvaların, aydınların, halkla el ele vermesine borçuludur tarih bu sanatsal gelişimi. Eğer halk üretmeseydi, düşünmeseydi ve hayal etme gücünü kullanamasaydı tüm bu gelişimlerden bahsetmek mümkün olmayacaktı. Elbette ki bu sayılan özelliklerin tümü özgür bireylere ait olacaktır. Bu ayrıcalığa sahip olmak için birçok savaş vermiştir insanlar. Benliklerini korumak, özgür olmak, bugüne, yarına, kendisine ve çevresine hakim olabilmek için ellerinden geleni yapmışlardır. Bu insanlar, sürekli dolambaçlı yollardan geçmeye zorlanmış ve sürekli tek şeritli bir yerden ilerlemeleri istenmiştir. Bu yüzden sanatçının bir yola girdiğinde, aklına gelen ilk soru “neden başka bir yol daha yok?” olmuştur ve bununla da yetinmeyip yeni yollar açan, kendi açtığı yolu bile sorgulayıp eleştiren, böylece mükemmelliğe ulaşmayı amaçlayan yaratıcı fikirlerini toplumla paylaştıkça onların da gelişiminde oldukça büyük pay sahibi olmuştur. Tabi ki bu gelişimi sağlamak sanatın zorluğu ile doğru orantılıdır. Bir sanatçı, sadece başkalarıyla değil, kendisi ve zamanla da yarışmalıdır. Ortaya çıkan sanat ürünü, çoğunlukla zamana ayak uydurmak için yavaşlamaya neden olacağından zamanı da yazmalıdır, yeni yollar açarak gelecek nesillere ışık tutmalıdır. Bu tuttuğu ışığı sürekli kılmak ve daha da parlamasını sağlamak ise toplumun elindedir biraz da. Sevgi gibidir sanat. Yokluğunda ilkel bir varlığa dönüşür insanoğlu.
Toplumun yozlaşmaya başladığı yerlerde bilinir ki, sanat orada can çekişiyordur. Artık yavaşa yavaş düşünen, hayal eden, üreten özgür bireyler, yok olmaya yüz tutmuştur. İnsanlar, açılan yollardan bile gitmeye üşenir hale gelmişlerdir ve zamanla açılan yollardan gitmeyerek kapanmalarına yol açacaklardır. Zaman geçtikçe insanların fikirleri daralacak, karanlıklaşacak… Hayal etme, sevme, üretme olguları sadece bir ütopyadan ibaret olacaktır onlar için. Tarihin yazılması gibi bir durum ortadan kalmış olacak, hali hazırda yazılmış olan tarih uygulanmaya başlanacaktır. Bu durumda, fikirler yerini suskunluğa, çekingenliğe bırakır. Tüm bu olumsuzluklara dahi uğrasa sanat, elbet bir gün yeniden küllerinden doğar. Sartre’nin de dediği gibi “insan özgürlüğe mahkûmdur.”. Bir gün birileri tekrardan gözlerini kapayıp hayal kurmayı keşfedecektir. Yeni yollar açabileceğini savunur, bunun için elinden ne geliyorsa yapar ve her şeye karşı savaş açacak gücü bulur hale gelecektir sonunda. Bu fikirler kişiden kişiye bir şekilde ulaşır, büyür, gelişir ve güneş tekrardan doğmaya başlar. Eskiden olduğu gibi, birçok farklı yoldan tek bir amaca yönelim başlar. Sanattır, farklı pencerelerden aynı yöne bakan insanları bir araya getiren ve özgürlük için her şeyi göze alabilinecek kılan.