Harun TOKAK

Bir büyülü baharın son günleriydi. 26 Mayıs 1993’ü gösteriyordu takvimler.

Bahar “benden bu kadar” diyerek, yerini altın saçlı yaza bırakmaya hazırlanıyordu.

Güneş pılısını pırtısını çoktan toplamıştı. Bereketli Bâlâsagun topraklarına, kıyısında nazlı maralların su içtiği, nice efsanelerle bezenen Issık Göl’e veda hazırlığındaydı.

Onun da “Benden bu kadar” der gibi bir hâli vardı.

Gönlünü bahara vermiş göl, yeşilliklerin arasında morlu kırmızılı bir renk cümbüşüydü.

Cenazeyi şehrin çıkışına kadar uğurlayan Kırgızlar da “Bizden bu kadar” dercesine geriye dönmüşlerdi.

Türkiye’ye uçak olmadığı için Kazakistan’ın başkenti Almatı’ya gidiyorlardı.

Kazakistan sınırına girdiklerinde gün çoktan dökülmüştü geceye.

Kegen Kasabası’nı geçmişlerdi ki cenazeyi taşıyan araba aksak bir at gibi yalpaladı ve durdu.

Eski bir arabaydı. O da “benden bu kadar” demişti.

Geçen zaman aleyhlerine işliyordu. Sabah uçağına yetişmeliydiler.

Oysa ana yol uzun sürer diye, dağ yolunu tercih etmişlerdi.

Yoldan geçen arabalar durmuyordu.

Yeni bağımsızlığına kavuşmuş bu ülkelerde şehirler bile güvenli değildi. Onlarsa gecenin karanlığında dağ başındaydılar.

Kasabaya giden arkadaşları da elleri boş dönmüştü.

“Bir yiğit gurbete gitse, gör başına neler gelir”

Acılara bulanan korku dalgaları gecenin karanlığında gittikçe kabarıyor, ümitlerinin tükendiği dakikalarda yüreklerinde harı yükselen korku alevlerine, dudaklarından dökülen dualarla direniyorlardı

************

Afyonlu İsmail Şallı…

Arkadaşları “Orta Asya sevdalısı bir insandı” diyorlar onun için.

Atatürk Üniversitesi’nde okuyordu. İngilizce öğretmeni olacaktı.

Öğrencilik yıllarında evlenmişti ama ne yazık ki evlilik hayatı çok kısa sürmüş, boşanmışlardı.

Kendi adını verdiği Küçük İsmail’ine hem annelik hem de babalık yapıyordu.

Erzurum’un sert soğukları her gün biraz daha alevlendirmişti yüreğindeki sevda ateşini. Askerlik yaparken geçirdiği bir trafik kazasında kırılan dizinde platin vardı.

Erzurum’un buz kesen sokaklarında bir ayağı aksayarak Küçük İsmail’iyle yürürken görürlerdi onu…

Kredi yurtların zor şartlarında oğluyla birlikte bitirdi üniversiteyi.

Acıların karanlığına gömülü gönlünde bir türlü sabah olmak bilmiyordu.

1992’nin sıcak bir Temmuz gününde aksayan ayağı ile Asya’ya koşan atlıların arasına katıldı.

O, atını Issık Göl taraflarına süren yiğitlerdendi.

Issık Göl, sadece Kırgızistan’ın değil Orta Asya’nın en şirin bölgelerinden biriydi.

İsmail Şallı’nın gittiği yıl açılan Türk kolejiyle güzelliği bir kat daha artmış, daha bir şenlenmişti.

Yürekleri sevgi dolu Türk Öğretmenleri “Adsız Oğlan”ları aramaya koyulmuşlardır.

İsmail Şallı’ da bir ayağı aksak bir küheylan gibi koşuyordu uçsuz bucaksız Kırgız bozkırlarında.

Yorulmak nedir bilmiyordu.

Onun koşmasını görenler “bu çatlayacak” diyorlardı.

Baba -oğul İsmailler sevmişlerdi Issık Göl’ü. Oranın bir parçası olmuşlardı.

Daha ilk yıl gerçekleşen ülke bilim olimpiyatlarında Türk Okulunun elde ettiği birincilikte İsmail Bey’in payı büyüktü.

Aynı yıl Bulgaristan’da yapılan Dünya Bilim Olimpiyatları’nda İngilizce Biyoloji dalında elde edilen 3.lük sadece Issık Göl bölgesini değil, bütün Kırgızistan’ı sevince boğmuştu.

Ana dili İngilizce olmayan İsmail Bey’in bu başarısı ülkedeki diğer özel ve resmi okulları da şaşırtmıştı.

Herkes onu ve küçük İsmail’i konuşuyordu.

Kırgızlar “Bu kadar güzelliğe bir kurban kesmeli, yoksa başımıza bir iş gelecek,” diyorlardı.

Öğrenci velilerine yaptığı ziyaretlerle günden güne genişliyordu sevgi halkası.

Oğluyla birlikte ebediyen Kırgızistan’da kalmaya karar verdiler.

Küçük İsmail’i de Kırgızlar çok sevmişlerdi. Âdeta okulun maskotu olmuştu.

İsmail Bey, oturduğu evi tamir ettirip o yaz evlenmeyi düşünüyordu.

Yıllardır ışığı yanan bir evi, kapıda güler yüzle kendini karşılayan kimsesi olmamıştı.

************

İsmail Bey, Müdür Bey’le birlikte Karakol şehrine gider. Küçük İsmail de yanlarındadır.

Dönüşte, Kırgızların uğursuz saydıkları virajı alırlarken arkadan gelen sarhoş bir şoför bindikleri arabaya vurur.

Araba kontrolden çıkmıştır. Olanca hızıyla yolun sağındaki bir ağaca bindirir.

Arabanın ön tarafı hurdaya dönmüş, direksiyonla koltuk arasına sıkışan İsmail Bey’in kaburgaları kırılarak, ciğerlerine ve safra kesesine saplanmıştır.

Yardımlarına koşan bir çoban, onun, nefes alıp vermekte zorlanırken bile “Balam! Balam! İsmail’im!” diye inlediğini anlatıyordu.

Müdür Bey’in de bacağı kırılmış; o da yara bere içinde kalmıştı.

Küçük İsmail de ağır bir travma yaşıyordu. Olanlardan habersiz derin uykulardaydı.

Aynı zamanda öğrenci velisi olan çoban, yolda geçen bir arabayı durdurarak onları hemen hastaneye yetiştirir ama artık çok geçtir.

“Hastanede, yavrum nerde? Balam nerde?” feryatları arasında canı gibi sevdiği ata topraklarında vermiştir son nefesini.

************

Okulda mezuniyet programı için hazırlıklar hızla devam ediyordu.

Issık Göl’deki okulda garip ve anlamsız bir sıkıntı vardı.

Acı haber misafirlerden önce geldi.

Öğrenciler İsmail Bey’i çok seviyorlardı.

Okulun bahçesinde sere serpe yerlere oturup ağlamaya başladılar.

Aylardan beri süre gelen güzel günler kana bulanmıştı. Kara bulutlar çöktü Issık Göl’ün üzerine.

Öğretmen arkadaşları hastaneye vardıklarında İsmail Bey morgda karşıladı onları.

Düne kadar birlikte koştukları yaralı küheylan bir sedyenin üstünde boylu boyunca yatmaktadır.

Otopsi için çene altından göbek hizasına kadar yarılan yiğit adeta “benden bu kadar” demektedir.

Şehidi saracak kefen bulmakta bir hayli zorlandılar.

Sıcak su ise bulamadılar. Soğuk suyla yuğdular yiğidi.

Kefene isyan eden kanlarla koydular buz gibi demir tabuta.

Yağmur bardaktan boşanırcasına yağıyordu.

Çok sevdiği okulunun bahçesine arkadaşlarının omzunda son defa girdi.

Tabutu gören talebelerin hıçkırıkları yürekleri parçalıyordu.

Kırgızlar için belki de bir ilk yaşanıyordu.

Okulun bahçesinde bütün öğretmenler, öğrenciler, veliler, Milli Eğitim yetkilileri İsmail Bey’in cenaze namazını birlikte kıldılar.

Yağmur da hızını iyice artırmıştı. Bulutlar nesi var nesi yoksa her şeyini boşaltıyordu âdeta. Sema ağlıyordu şehide.

Gurbette bir yiğit düştü Kırgız bozkırlarına, bir damla kan dokundu Issık Göl’ün lacivert sularına.

Küçük İsmail ise, daldığı on günlük derin uykudan uyanır uyanmaz ilk sorusu “Babam nerede?” oldu.

Babasından bir an bile ayrı kalmaya dayanamayan zavallı yavru bütün bütün babasız kalmıştı.

Cana yakın Kırgız ailelerinin evlat edinme ısrarlarına rağmen Küçük İsmail de “Benden bu kadar” diyerek, Türkiye’ye, bebekken ayrıldığı annesinin yanına gönderildi.

************

İsmail Şallı’nın hikâyesi yalnızca bu âleme açık gözler için, geride kırık bir hayatla bir öksüz çocuk bırakarak, bitti. Ötelere aşina ruhlar içinse, yalnızca bir İsmail gitti; yerine yüzlercesini bırakarak.