Salih SEHERAY 

Artık hazırım

Bir komutla işleyebilir hayat!

Ne apartmanlar

Ne surları kalelerin

Ne beton yığınları

Ne demir kütleler

Ne bin bir türlü bahaneler

Ne de zavallı hükümdarların buyrukları

Yolumu kesebilecek değil!

Çıktım yola

Artık bir Leyla var

Demek istediğim bütün Leylalar

Yani bir de yalnızca sen varsın

Her birimize özel ve herkese rahmet

Artık buyruk senin hayat sen

Doğmadan önce sen ölümden sonra sen

Arada hep sen!

Al beni Rabbim

Çöz beni çoğalt beni

Bütün yarattıklarınla bir kazanda kaynat beni

Aşk girsin yürürlüğe

Yeryüzünde ve gökyüzünde

Hayatın bu yüzünde ve öte yüzünde.

…

Yollar çağırıyor bizi

Yolculuklar çekiyor bizi

Çekiyor hepimizi

Yalnız değiliz

Bizimle konuşur ıssız yaz geceleri

Bizi çağırır karanlıklarda çakalların sesi

Hiç durmayan çınlayan ağustos böcekleri

Kurbağalar baykuşlar

Homurdayan motorlar

İşleyen fabrikalar

Yürüyen makineler

Bizi çağırırlar!

Ey mızrak nereye akıyorsun

Ey kurşun nereye gidiyorsun

Ey kan niçin çıktın damardan

Ey çığlık niçin koptun

Nereye hicret ediyorsun?

Ah bu göç niye

Bu sararmış yapraklar

Yollara savrulan bu kâğıtlar

Yuvarlanıp duran bu bozkır dikenleri

Esip duran bu rüzgâr

Tepelerden pınarlara akan bu koyun sürüleri

Dalga dalga gelen bu ceylanlar antiloplar

Kovanlarından dışarıya uğramış bu arılar

Kendilerini dağıtmış bu anneler

Gözlerine sinekler konan saçları dağınık

Sümükleri hep akıp duran bu çocuklar 

Nereye gidiyorlar?

Merhum Erdem Bayazıt’ın bir kısmını mecburen alamadığın bu uzun şiirinin teması İlahi Aşk…  Bayazıt, diğerlerinde olduğu gibi bu şiirinde de sinematografik bir tarz izliyor. Bir kameraman gibi çevreden –özellikle tabiattan- aldığı suretleri (imaj/imge) göz önüne getiriyor.

Şairin ilk bölümde hiçbir şeyin engel olamayacağı bir yola girdiğini dile getiriyor. Bu yol tabi ki kalpteki sınırsız sevme yeteneğinin yöneltileceği ve sadece “bir Leyla” nın talep edileceği İlahi Aşk yoludur. Merhum Şair, bir yandan “Çıktım yola / Artık bir Leyla var” diyerek Kâinatın Saniine olan aşkını dile getiriyor. Diğer yandan hafızasındaki “kristalize” diyebileceğimiz birtakım tabiat olaylarını gözümüzün önüne sererek kâinatta cereyan eden hayret verici faaliyetin sırrını kurcalıyor.

Bu arada Allah’a yalvarıyor; öncesi, sonrası ve içinde bulunduğu an ile birlikte bütün vakitlerin Cenab-ı Hakk’ın varlığı ile dolu olduğunu,  “Varlıkla aynı kazanda kaynama” arzusu ile birlikte Allah’tan aşk talep ettiğini dile getiriyor:

“Yani bir de yalnızca sen varsın / Her birimize özel ve herkese rahmet

Artık buyruk senin hayat sen / Doğmadan önce sen ölümden sonra sen /Arada hep sen!

Al beni Rabbim / Çöz beni çoğalt beni / Bütün yarattıklarınla bir kazanda kaynat beni

Aşk girsin yürürlüğe / Yeryüzünde ve gökyüzünde / Hayatın bu yüzünde ve öte yüzünde.”

Onun tabiattan aldığı enstantaneler içinde şair gözüyle seçtiği suretler; mızrak, kurşun, kan, çığlık, kuşların, böceklerin, çakalların hatta motorların sesleri, koyun, antilop ve arı sürüleri bir akış halindedir. Necip Fazıl’ın dediği gibi “akışta demetlenmiş(tir) bütün kainat…” Başka dünyalara bir göç vardır adeta…

Varlıktaki hayret çeken faaliyetin aşıkların gözüne nasıl göründüğünün anlatıldığı bir yazıda şu cümleler yer alıyor:

…Şems-i Tebrizî gibi bir kısım âşıkların nazarında, bütün kâinatta bulunan umum incizaplar, cezbeler, câzibeler, câzibedar hakikatler, ezelî ve ebedî bir hakikat-ı câzibedara işaretlerdir. Ve ecramı ve mevcudâtı Mevlevî-misâl pervane gibi raks ve semaa kaldıran cezbedarâne harekât ve deveran, o hakikat-ı câzibedarın cemâl-i kudsîsinin hükümdârâne tezahüratı karşısında âşıkane ve vazifedarâne bir mukabeledir.” [2]

Şairimiz Erdem Bayazıt da bu şiirinde varlıktaki cezbeyi “bir göç, bir akış” halinde algılamış ve kendisi de bu akışa İlahi aşk vasıtasıyla katmak istemiştir. Doğrusunu Allah bilir